جعبه مداد رنگی​هاش رو خالی کرد روی میز و گفت میای نقاشی؟
گفتم به یک شرط!
صورت​شو در هم کشید و با صدای بچه​گونه​اش پرسید چه شرطی؟
گفتم بشین و برام سمبل هر کدوم از رنگهای مدادرنگی​هاتو بگو.مثلن رنگ زرد.اگه گفتی رنگ چیه؟...و بعد خودم جواب دادم:مثل گل آفتابگردون.
دوازده رنگ بودن.دوازده تا دراز و کوتاه.دوازده رنگ و وارنگ.
مداد آبی رو گرفت دستش.قدش از همه کوتاه​تر بود.
آبی:رنگ دریا،رنگ آسمون ...
سبز:درخت،برگ،چمن...
قهوه​ای:مثل تنه​ی درخت،مثل رنگ خاک...
نارنجی:رنگ خورشید،پرتقال...
قرمز:رنگ انار،گُل،توت فرنگی...
سیاه:شب،مثل تاریکی...
به سفید که رسید سکوت کرد و رفت تو فکر.با خودم گفتم حتما می​خواد فکر کنه سفید سمبل چیه.
چند لحظه بعد در حالی که اخم کرده بود،گفت اصلن تقصیر همه کاغذهاست!
گفتم چرا؟
گفت آخه من حتي یه بار هم با مداد سفیدم نقاشی نکشیدم.ببین هنوز بزرگه.
گفتم آهان...اگه مثلن کاغذ، آبی​رنگ بود الان قد مداد سفیدت هم اندازه​ی مداد آبی​ت بود.
.
.
طفلی راست می​گفت.مداد سفید حتي یه بار هم تن تیز مدادتراش لمس​ش نکرده بود.
و مداد سفيد مي​دانست که سمبل مهرباني​ست.سمبل پاکی و وقار.سنگ صبور ۱۱ همسايه پر غرورش در هنگام دلتنگی.او مي​دانست و سکوت اختيار می​کرد.پاک پاک بود.به بلندای بهار بدون زخم از دندان تيز مداد تراش.او استوار بود مثل هميشه.بلند،صبور،ساکت،مهربان و دوست داشتنی.او تا هميشه سفيد بود.بی رنگ و بی ريا...